Hoe Jari showdown vond en de club

Nieuws van maandag 09 december 2019
Hieronder een verslag van Jari Visser die begin dit jaar de weg vond naar de Heindijk en naar de club en sindsdien niet meer weg te slaan is bij de tafels

Een aantal jaar heb ik de Visio School gevolgd in MB klassen aan de Heindijk in Rotterdam-IJsselmonde. Tijdens de gymlessen kregen we diverse sporten te doen. Echter 1 sport vond ik het leukste dat was Showdown en toen al speelde ik vaak tegen mijn klasgenootjes Ersan en Kevin.Nadat mijn schooltijd er op zat ben ik gaan wonen in het Visio Jeugdcentrum Rotterdam aan de Oldenhagen eveneens in IJsselmonde. Eerst heb ik daar dagbesteding gedaan bij Visio zelf maar helaas werden werkzaamheden steeds minder. Ik ben toen via wat omzwervingen terecht gekomen bij Pameijer Print aan de Schiedamsedijk in het centrum van Rotterdam.

Ik heb het daar enorm naar mijn zin, maar miste het afgelopen jaar op mijn woongroep in de avonduren toch iets. Ik wilde best gaan sporten maar mijn visuele beperking en motoriek laten het niet toe een reguliere sport als voetbal, tennis of volleybal te gaan doen. Ik dacht toen dat misschien Showdown een mogelijkheid zou zijn om mijn energie in kwijt te kunnen. Zouden er in Rotterdam wellicht mogelijkheden zijn? Via mijn begeleiding van Visio wonen ben ik toen in januari 2019 in contact gekomen met Harm Eefsting van Twenty-one Up - Rotterdam. In feite is dit van oorsprong een tafeltennisvereniging maar heeft ook een Showdown Afdeling. Superblij was ik dat er een mogelijkheid was en hoorde dat er iedere dinsdagavond aan de Heindijk (bij mijn oude Visio school) getraind wordt. Eind januari was het zover en ik had met Harm de afspraak gemaakt dat ik eerst even een paar weken zou aankijken of ik het na die tijd nog wel net zo leuk zou vinden. Bij mijn binnenkomst herkende ik gelijk al enkele oud klasgenoten (Pim, Ersan en Kevin) en we hebben direct oude koeien uit de sloot gehaald. Het was vanaf het begin enorm gezellig en maakte ik al gauw kennis met overige showdownspelers: Karin, Ahmad, Monique, Fred, Cindy etc. En natuurlijk met de scheidsrechters Eric, Ellen, Monique en Harm zelf.

Fijn was het dat ik tijdens mijn proefperiode niet gelijk de Showdownspullen hoefde aan te schaffen maar dat ik eerst de bril, handschoen en batje vanuit de vereniging kon lenen en ik het later kon aanschaffen als ik er mee door zou gaan. Wat had ik het gelijk naar mijn zin. De enige vraag die ik toen had was, waarom heb ik dit niet eerder gedaan?

Voordat de training begint zitten we gezellig gezamenlijk aan tafel en hebben het over de dingen van de dag, voetbal, muziek en hebben veel lol, etc. etc. Rond 19.15 uur is het dan echt tijd om te gaan trainen. Eigenlijk zijn dit korte Showdownwedstrijden die we dan onderling spelen (met ietwat andere reglementen zoals het maximale aantal sets van 2 en er mag ook bijv. tussen de punten door wat meer gepraat en uitgelegd worden). Heel snel had ik al door dat ik hiermee verder wilde en heb me toen definitief opgegeven als Showdown speler van Twenty-one Up. In februari heb ik toen ook gelijk mijn eigen showdownspullen aangeschaft. Batjes en de bril konden via de vereniging en de handschoen heb ik besteld via bol.com. Eenvoudiger kon het niet.

Na de trainingen op de dinsdagavonden wilde ik ook officiële wedstrijden gaan spelen. Ik hoorde dat er een Showdown competitie in Nederland bestaat maar ook dat er diverse toernooien worden georganiseerd. Aangezien de competitie altijd na de zomervakantie begon kon ik me daarvoor pas inschrijven voor het seizoen 2019-2020, maar hoorde in het voorjaar dat er in juni 2019 het Zuid-Holland toernooi in Den Haag werd georganiseerd. Enorm spannend vond ik dat. Mijn eerste officiële Showdowntoernooi. Nadat we fijn waren ontvangen werden eerst de wedstrijden gespeeld om de goede showdownspelers en de beste showdownspelers in 2 groepen te splitsen. De A-poule en de B-poule. Aangezien ik voor het eerst kwam en nog niet zoveel ervaring had, maar ook behoorlijk zenuwachtig was ging het voor de pauze minder goed. Ook tegen de beste spelers kon ik geen vuist maken, maar doordat ik hierdoor in B-poule terecht kwam ging ik spelen tegen spelers die meer op mijn niveau lagen. En na een aantal gewonnen wedstrijden werd ik op
het einde 3e van de B-poule. Net iets te weinig voor een beker maar ik was enorm trots op het resultaat. Derde op mijn eerste toernooi! Dit smaakte naar meer! Ik wilde ook competitie gaan spelen, maar ik wist toen nog niet hoe dit in zijn werk ging. Daar kwam even meer bij kijken.

Allereerst moet je natuurlijk iets betalen om hier aan mee te doen (€ 25) en word je vervolgens aangemeld bij Gehandicaptensport Nederland en krijg je een eigen spelerskaart. Op 6 oktober 2019 was het zover mijn eerste competitieronde stond voor de deur. Deze competitiewedstrijden worden in Duivendrecht (vlakbij Amsterdam) gehouden. Tijdens de competitierondes (ca. 4 of 5 per jaar) speel je maximaal 5 wedstrijden in maximaal 3 sets. Compleet met mijn uitrusting meldde ik me om 10.00 uur (vaste tijd dat je aanwezig moet zijn) met mijn spelerskaart bij de wedstrijdleiding en werd mijn batje, bril en handschoen gecontroleerd. De moet natuurlijk voldoen aan de reglementen en wordt je batje bijvoorbeeld voorzien van een goedkeuringsstempel. Toen al mijn spelattributen waren goedgekeurd kon ik aan de competitie beginnen. Maar ik wil eerst nog even melden dit bij de ASSV gehouden wordt. Dit is de Amsterdamse Spoorweg Sport Vereniging die een prachtige accommodatie heeft, waar maar liefst 6 tafels staan en dus
veel wedstrijden tegelijk kunnen worden gespeeld. Er is voldoende parkeergelegenheid en er is volop keuze om een drankje te bestellen. Ook tijdens het middaguur hoef je niet weg. Er zijn namelijk veel soorten broodjes, tosti’s, soepen en frietjes te bestellen. En evenzo belangrijk het barpersoneel is supervriendelijk en uiterst behulpzaam.

Nu even terug naar de sport, want daar draait het natuurlijk allemaal om. Nadat ik me had aangemeld is het wachten totdat je wordt omgeroepen en je naar 1 van de zes zalen kunt gaan. Van tevoren weet je al welke wedstrijdnummers je hebt en wie je tegenstanders zijn. Het ging niet zo goed in de eerste wedstrijden, toen kreeg ik met twee keer 2-0 klop, maar had wel goed gespeeld. Maar helaas kwam het ook weer een beetje door de zenuwen, want ja het was wel mijn eerste keer. Die twee wedstrijden met 2 verloren sets leverde de tegenstander 4 punten op en ik helaas 0. De 3e wedstrijd ging al weer beter en verloor ik nipt met 2-1, maar daar was wel mijn eerste punt, want met die ene gewonnen set won ik 1 punt en mijn tegenstander 3. De laatste wedstrijd ging eigenlijk het beste. Ik verloor de eerste set, maar won vervolgens set 2 en 3. Joepie, mijn eerste overwinning! Drie punten in de pocket en eigenlijk tegen de sterkste tegenstander (vond ik).

Moe maar voldaan ging ik tegen het einde van de middag (zo’n competitieronde duurt bijna de hele dag) weer naar Dordrecht (in het weekend woon ik bij mijn ouders thuis) en denk met heel veel plezier op de eerste competitieronde terug. Wat een geweldig leuke sport en evenzo leuke mensen die je dan elke keer weer tegenkomt. Afgelopen weekend (zondag 8 december) was mijn 2e competitieronde alweer. Ik wist nu hoe alles werkte en won deze dag 2 wedstrijden. Weer eentje meer dan de vorige keer. Ik hoop dat iedereen na het lezen van dit verhaal ook eens langs wil komen bij onze trainingsavonden. Je zult zien hoe gezellig en hoe leuke onze sport is!

Groetjes, Jari Visser

Terug naar het clubnieuws overzicht